71 lat temu zamordowano „Inkę”. „Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się, jak trzeba”

Danuta Siedzikówna ps. "Inka" (ur. 3 września 1928 w Guszczewinie, zm. 28 sierpnia 1946 w Gdańsku) była sanitariuszką 4. szwadronu odtworzonej na Białostocczyźnie 5 Wileńskiej Brygady AK. Pośmiertnie mianowana podporucznikiem Wojska Polskiego.

Została aresztowana w czerwcu 1945 r. przez grupę NKWD-UB za współpracę z antykomunistycznym podziemiem. Z konwoju uwolnił ją patrol wileńskiej AK Stanisława Wołoncieja "Konusa", podkomendnego mjr. "Łupaszki".

Rok później - 20 lipca 1946 r. - znów została aresztowana, tym razem przez funkcjonariuszy UB. Trafiła do więzienia w Gdańsku. Po brutalnym śledztwie 3 sierpnia 1946 r. skazana została na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku.

W grypsie do sióstr Mikołajewskich z Gdańska, krótko przed śmiercią, "Inka" napisała: Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się, jak trzeba.

Wyrok został wykonany 28 sierpnia 1946. Inkę zastrzelono wraz z Feliksem Selmanowiczem ps. "Zagończyk", a egzekucję wykonał dowódca plutonu egzekucyjnego ppor. Franciszka Sawickiego, w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku w obecności prokuratora wojskowego Wiktora Suchockiego i zastępcy naczelnika więzienia w Gdańsku Alojzego Nowickiego. Według relacji przymusowego świadka egzekucji, ks. Mariana Prusaka, ostatnimi słowami "Inki" było: Niech żyje Polska! Niech żyje "Łupaszko"!

W okresie PRL komunistyczna propaganda określała "Inkę" bandytą. W wydanej w 1969 książce Front bez okopów współautorstwa m.in. Jana Bobczenki, byłego szefa UBP w Kościerzynie, twierdzono jakoby "Inka", przedstawiana jako osoba z "sadystycznym uśmiechem", uczestniczyła w egzekucji funkcjonariuszy UB w Starej Kiszewie.

źródło: wikipedia, telewizja republika