[online] Polska Wielki Projekt. Lingua Democratiae Liberalis jako rzędzie inżynierii społecznej

„Zamieszanie wokół sędziego Szymona Marciniaka, który na skutek donosu lewackiego stowarzyszenia «Nigdy Więcej» niemal stracił szansę sędziowania w prestiżowym finale Ligii Mistrzów, rozgrzało nie tylko środowisko kibiców, ale całą scenę polityczną. To dobra okazja, by raz na zawsze zerwać więzi między polską piłką a ludźmi ze stowarzyszenia «Nigdy Więcej»” – pisze Mateusz Kosiński w swoim artykule „Wykopmy «Nigdy Więcej» ze stadionów”. To właśnie kwestia cancel culture, czyli kultura unieważnienia i toksyczna poprawność polityczna jest tematem numeru nowego „Tygodnika Solidarność”. Oprócz tego ważnymi treściami w aktualnym „TS” jest relacja z podpisania porozumienia NSZZ „Solidarności” z rządem oraz sprawa Turowa.

Próba pogrążenia Szymona Marciniaka przez Stowarzyszenie “Nigdy Więcej”, to chyba najbardziej donośny przykład “Cancel Culture” na naszym krajowym podwórku, ale z możliwymi reperkusjami za granicą. Ideologiczne zaślepienie postępowych wariatów sprawia, że normalni ludzie prywatnie nie chcą mieć z nimi nic wspólnego, ale publicznie sami boją się popełnić jakieś “wykroczenie”, bo to może wpłynąć nawet na życie zawodowe. I tak centrowi ludzie szukają ratunku na prawicy.

Klasyczne powieści kryminalne Agathy Christie przeredagowano w celu usunięcia potencjalnie obraźliwych sformułowań językowych – poinformowała w poniedziałek stacja CNN. Dzieła „królowej kryminału” poddano redakcji w celu usunięcia rasistowskich odniesień i innych sformułowań, które współcześni odbiorcy mogą uważać za nie do przyjęcia.

Pamiętam Marsz Niepodległości, podczas którego policja zamknęła maszerujących na kilku ulicach i wezwała do rozejścia się, grożąc atakiem. Pamiętam, jak tłumy ludzi usiłowały uciekać jednocześnie w kilku kierunkach. Jak usiłowałem zasłonić kobietę z wózkiem, zanim jeden z nurtów tłumu nas rozdzielił. Pamiętam, jak schowałem się za betonowym murkiem przy (wtedy) hotelu Forum, żeby mnie nie zadeptano.

Większość znakomitych niemieckich satyryków zniknęła już z horyzontu. Głównie dlatego, że media zza Odry kierują się doraźnymi potrzebami, dla których zdolni artyści kabaretowi nie dają już głosu. Niektórzy z nich są odporni i nie schodzą ze sceny, z fatalnymi dla nich skutkami.