Tȟašúŋke Witkó: My, Polacy, jesteśmy najważniejsi!

Rogata kozacka dusza

7 listopada 2026 roku, w nocy, ukraińskie wojsko zaatakowało dronami rafinerię ropy naftowej w przemysłowym mieście Saratów, położonym nad rzeką Wołgą. Naturalnie, pod względem militarnym nie jest to żadna rewelacja, gdyż Kijów od dawna przyzwyczaił nas, że jest w stanie niszczyć cele położone w głębi Rosji – co miało miejsce i tym razem – jednak ja usiłuję zwrócić uwagę Państwa na czas akcji i rodzaj obiektu wyselekcjonowanego do uderzenia.

Otóż, po pierwsze, wydarzenie miało miejsce już po ogłoszeniu przystąpienia walczących stron do rozmów pokojowych w Abu Zabi, w których uczestniczyć mają Amerykanie, Rosjanie i Ukraińcy. Po drugie – ważniejsze – zniszczono obiekt przetwarzający kopalinę energetyczną, której wyrób finalny ma trafiać na rynek amerykański, zgodnie z umową gospodarczą zawartą przez Trumpa i Putina, powszechnie znaną pod nazwą „porozumienia dieselowskiego”. A to już duża rzecz, stająca w poprzek interesów hegemonów.

Co tym wszystkim Kijów chciał przekazać światu? Jest to nic innego, jak wypracowanie własnej, odpowiedniej pozycji negocjacyjnej przed spotkaniem w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a także pokazanie – głównie Waszyngtonowi – że strona ukraińska nie stała się jedynie biernym obserwatorem koncertu dwu mocarstw. Wyeksponowanie przez Wołodymyra Zełenskiego jego „rogatej kozackiej duszy” jest dobre dla Warszawy, bowiem daje nadzieję, że po paktowaniu nad Zatoką Perską, Ukraina wciąż pozostanie dla Polski buforem, nie do przebycia dla tanków ze wstęgą świętego Jerzego na burtach.

Czytaj również

Rosja oskarża polskie służby. Jest pilna reakcja Warszawy

Chcą zdelegalizować prozachodnie partie opozycyjne. Gruzja coraz bliżej Moskwy

Rubio zabiera głos ws. rozmów pokojowych. Padły ważne słowa o Europie

Gry wokół Nord Streamu

Dmowski nasz, nie nasz

Stanisław Żaryn: Czekając na nowy świat...

Rosyjskie kłopoty naszym spokojem

Rosja potrzebuje pieniędzy i to na gwałt. Żadne opowieści o budowaniu potęgi gospodarczej, opartej wyłącznie na przestawieniu produkcji w tryb wojenny, nie będą miały większego znaczenia po zakończeniu starcia z Ukrainą. Bo co Moskwa zrobi z tymi setkami tysięcy sztuk wyprodukowanych przez siebie granatów, rakiet, moździerzy i karabinków? Gospodynie domowe nie nagotują na nich tłustej zupy, a rynek afrykański – jedyny, dla którego rosyjskie wyroby wciąż pozostają atrakcyjne technicznie i jakościowo – sam nie dysponuje dewizami, zaś koncesje na wydobycie pożądanych minerałów dawno zagarnęli dla siebie Chińczycy. Owszem, ta legendarna produkcja wojenna napcha kabzy bardzo wąskiej grupie fabrykantów i bliskiemu otoczeniu Putina, ale jej koszty i tak podniosą statystyczni Sasza i Masza, niekoniecznie z wiochy zabitej dechami, nad których losem nikt nigdy się nie pochylał.

Kremlowscy władycy nie liczą się ze zdaniem głubinki, czyli głębokiej prowincji, której symbolami są rozjeżdżone, błotniste gruntowe drogi, walące się chałupy, często pamietające młodość Lenina i jeden sklep z tanią wódką, czerstwym chlebem i słoniną. Ofiarami wojny stali się obecnie mieszkańcy Moskwy, Sankt Petersburga i zaanektowanego Krymu. Oni też przeżyli naloty dronów, szalejące pożary po bombardowaniach, braki w zaopatrzeniu i paniczne ucieczki z własnych domostw, od zawsze towarzyszące wszystkim konfliktom zbrojnym. A w ich głos musi wsłuchać się nawet satrapa Putin, o czym wiedzą też Ukraińcy.

W Abu Zabi Kijów reprezentował generał Kyryło Ołeksijowycz Budanow, były szef Głównego Zarządu Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy, obecnie kierujący kancelarią prezydenta Zełenskiego. On, najlepiej ze wszystkich, zna możliwości Rosjan, ich słabe strony, a także jest w stanie przewidzieć kolejne ruchy Kremla oraz liczy się z chroniczną niechęcią do jakichkolwiek ustępstw strony przeciwnej. Dał temu wyraz na kilka dni przed negocjacjami, jasno stwierdzając, że rozmowy nie są ani ostatnie, ani ostateczne. Z kronikarskiego obowiązku napomknę, że z ramienia Kremla paktowali: Dmitrij Minajew i Aleksiej Komkow, czyli duet osobników odpowiedzialnych za przygotowanie inwazji na Ukrainę w roku 2022, co jest z kolei afrontem dla Kijowa. Już same składy delegacji są dobrym prognostykiem dla Polski, gdyż potwierdzają nieugiętą postawę naszych południowo-wschodnich sąsiadów, wciąż podtrzymywaną, mimo nacisków z Białego Domu na jej złagodzenie, a także niechęć Moskwy do jakiekolwiek kompromisu. Rosja musi być zajęta kłopotami nad Dnieprem, ponieważ wtedy nie będzie w stanie zagrozić ani nam, ani krajom nadbałtyckim.

Komunikaty swoje, życie swoje

Nie przywiązujmy się do żadnych komunikatów, jakie ogłoszono po rozmowach w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, tym bardziej, że nie zawarto w nich praktycznie żadnych konkretów, oprócz mglistego bełkotu o gwarancjach bezpieczeństwa dla wszystkich. One są wyartykułowane dziś, a jutro mogą nie mieć żadnego znaczenia, głównie te o korzystnych dla Rosji przesunięciach granic, kosztem terytorium Ukrainy. Wybuchowe trio złożone z: podstępnego ekskagiebisty z całą jego turańską mentalnością, apodyktycznego i bufonowatego biznesmena zza oceanu oraz walczącego o własne fizyczne przetrwanie, przecenionego aktora jest w stanie ominąć każdy podpisany cyrograf, byle tylko ugrać swoje. I, na szczęście dla nas, ich przyszłe ruchy mogą mieć niewiele wspólnego z polityczną racjonalnością, a to przedłuży wojnę o kolejne miesiące, na czym nam, Polakom, powinno wciąż zależeć. Dlaczego? Dlatego, że obydwie strony konfliktu, toczącego się za naszą wschodnią granicą, muszą z niego wyjść czołgając się gospodarczo, demograficznie i finansowo, bowiem tylko wtedy będziemy bezpieczni. A my, Polacy, jesteśmy najważniejsi!

Howgh!

Tȟašúŋke Witkó, 13 listopada 2026 r.

[Autor jest emerytowanym oficerem wojsk powietrznodesantowych. Miłośnik kawy w dużym kubku ceramicznym – takiej czarnej, parzonej, słodzonej i ze śmietanką. Samotnik, cynik, szyderca i czytacz politycznych informacji. Dawniej nerwus, a obecnie już nie nerwus]