Sprawca masakry w Krakowie uniknąłby sprawiedliwej kary

Kiedyś wyszedłby na wolność

Dobrze, że spotkał go koniec, na jaki zasłużył. Gdyby przeżył, nasz system wymiaru sprawiedliwości ukazałby całą swoją nieskuteczność. Sprawca byłby uznany za chorego psychicznie (choć - prawdopodobnie - jego chorobą był monstrualny narcyzm plus oczywisty brak moralnych hamulców) i na długie lata stałby się zagrożeniem dla personelu i pacjentów szpitala psychiatrycznego. Ale kiedyś mógłby go opuścić. 

A może zbrodniarz zostałby skazany na dożywocie (które tylko tak się nazywa, ale nim nie jest), czyli pewnego dnia wyszedłby z więzienia i mógł spacerować po krakowskim rynku jako turysta.

Życie jest największą wartością. A on - tak czy inaczej - żyłby. I kiedyś wyszedłby na wolność. Bo kara śmierci - jedyna sprawiedliwa kara za te zbrodnie - w Polsce nie istnieje.

Przeżyłby wielu z nas

Byłoby głęboko niesprawiedliwe i niemoralne, że niewinni ludzie - jego ofiary - nie żyją, a on - sprawca ich śmierci - żyje. Byłoby to okrutne wobec rodzin zamordowanych ludzi. Niesprawiedliwe wobec nas wszystkich. Zamordował on. Ale to my musielibyśmy dzielić świat z tym mordercą. Miał 24 lata. Przeżyłby wielu z nas.

Tu nie ma żadnych wątpliwości

Przecież w przypadku tej zbrodni odpadł całkowicie koronny argument przeciwników kary śmierci: argument niebezpieczeństwa sądowej pomyłki. Tu wszyscy widzieli, że to on mordował. Istniała stuprocentowa pewność, kto był sprawcą.

Dożywocie to fikcja

Najcięższa kara, która mogła go spotkać według polskiego prawa, to tzw. "dożywocie". Ta nazwa wprowadza w błąd, bo kara "dożywocia" przewiduje możliwość zwolnienia po 30 latach. Czyli zbrodniarz mógłby wyjść z więzienia po pięćdziesiątce i żyć jeszcze np. 30 lat na wolności. W Polsce istnieje co prawda tzw. "bezwzględne dożywocie", bez szans na zwolnienie, ale żeby na nie zasłużyć, nie wystarczy popełnienie nawet najpotworniejszej zbrodni. Trzeba albo stanowić "trwałe niebezpieczeństwo", albo dokonać zbrodni dopiero po tym, gdy się już było skazanym na dożywocie lub karę co najmniej 20 lat pozbawienia wolności za najpoważniejsze przestępstwo. Czyli trzeba być nie jeden, ale dwa razy (!) skazanym na dożywocie, żeby to drugie okazało się prawdziwym.

Jest to prawie niewykonalne. W dodatku Kodeks nie obliguje sędziów, a jedynie zezwala im na wydanie takiego wyroku. Ponadto, gdyby skazany zbrodniarz zaskarżył Polskę, to wygrałby w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu. Dlaczego? Bo "bezwzględne dożywocie" może naruszać Konstytucję RP (godność człowieka i zakaz nieludzkiego traktowania) oraz Europejską Konwencję Praw Człowieka. Ta wymaga, aby każda kara dawała każdemu skazanemu możliwość jej redukcji (tzw. "prawo do nadziei").

Tak zwyrodniałe jest europejskie prawo. Jego wizytówką jest Anders Breivik, który za zamordowanie 77 osób otrzymał w Norwegii wyrok zaledwie 21 lat luksusowego więzienia. Co będzie z nim po tym czasie, nie wiadomo.

Nie byłoby sprawiedliwości

Wniosek jest więc oczywisty: w obecnym - polskim i europejskim - systemie karnym, morderca Michał Oksiński nie odpowiedziałby za popełnione zbrodnie, ponieważ nie ma kary śmierci, a dożywotnie więzienie jest nadal fikcją. Sprawiedliwość nie byłaby mu więc wymierzona, bo tylko któraś z tych kar mogłaby się nią stać. Każdy inny wyrok byłby kpiną. Pozostawała więc tylko nadzieja, że umrze w wyniku postrzelenia przez bohaterskich policjantów - starszego posterunkowego Jakuba Kulika i starszego posterunkowego Artura Morańskiego. I tak się stało. Czyli dobrze się stało.

Trzeba o tym mówić

Wszelkie głosy wzywające do powrotu kary śmierci jako jedynej sprawiedliwej reakcji na wyjątkowo drastyczne morderstwa, są oskarżane o "populizm". Szczególnie, gdy pojawiają się po potwornej zbrodni, która wstrząsa społeczeństwem. Że to niby "granie na emocjach".

Więc kiedy należy mówić o karze śmierci, jeśli nie wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna, a jej brak w Kodeksie Karnym najsilniej boli i najmocniej widać jego absurdalność?