Nie żyje bp Paweł Socha

Kapłaństwo i wykształcenie

Bp Paweł Socha urodził się 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach pod Radomiem, w diecezji sandomierskiej (obecnie – radomskiej). W 1951 r. wstąpił do Zgromadzenia Misji, wspólnoty zakonnej założonej przez św. Wincentego à Paulo. Święcenia kapłańskie z rąk abp. Eugeniusza Baziaka otrzymał 22 maja 1958 r. w kościele Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu. W latach 1958–1959 był wikariuszem w Żaganiu, a następnie – w latach 1959–1962 – studiował teologię fundamentalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1962 r. został skierowany jako wykładowca do seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu. W 1969 r. uzyskał tytuł doktora teologii na podstawie rozprawy „Idea Tradycji według Konstytucji Dogmatycznej ‘Dei Verbum’”.

Posługa biskupia

16 listopada 1973 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym w nowo utworzonej diecezji gorzowskiej, przydzielając mu stolicę tytularną Tunigaba. Święcenia biskupie z rąk kard. Karola Wojtyły otrzymał 26 grudnia 1973 r. w katedrze gorzowskiej. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Facere veritatem in caritate („Czynić prawdę w miłości”).

Swoją posługę biskupią sprawował przez cały czas w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej (do 1993 r. nosiła ona nazwę diecezji gorzowskiej). Jako biskup pomocniczy pracował najpierw u boku sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty, następnie bp. Józefa Michalika, bp. Adama Dyczkowskiego i bp. Stefana Regmunta.

Był wikariuszem generalnym biskupów gorzowskich i zielonogórsko-gorzowskich, członkiem kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i diecezjalnej rady duszpasterskiej oraz innych gremiów diecezjalnych. Przez wiele lat prowadził wykłady dla alumnów diecezjalnego seminarium duchownego w Paradyżu, a w latach 1975–1978 pełnił tam ponadto funkcję rektora. Dwukrotnie, podczas wakansu stolicy biskupiej, powierzano mu urząd administratora diecezji.

Czytaj również

Nie żyje polski sportowiec

Smutne wieści ze świata sportu. Nie żyje polski olimpijczyk

Tragedia w Tatrach. Nie żyje 52-letni Polak

Tragedia w Pruszczu Gdańskim. Nie żyje pilot szybowca

Atak nożownika w niemieckim domu seniora

Tragiczny pożar na Podkarpaciu. Kondolencje płyną z całej Polski

W KEP

W ramach Konferencji Episkopatu Polski angażował się w pracę rozmaitych jej gremiów: przewodniczył Komisji ds. Duchowieństwa (1980–1996), ponadto wchodził w skład Komisji „Iustitia et Pax” (w latach 1975–1978), Komisji ds. Seminariów Duchownych (w latach 1975–1980 i ponownie w latach 1989–1996.), Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego (w latach 1978–1996), Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego (w latach 1980–89), Komisji ds. Ateizmu (w latach 1980–1989), a także Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni. W 1990 r. był uczestnikiem VIII Synodu Biskupów w Rzymie poświęconego formacji kapłańskiej.

W latach 1981–1997 był dyrektorem krajowym Unii Apostolskiej Kleru.

Ceniono go jako rekolekcjonistę i kaznodzieję. Wielokrotnie był zapraszany do prowadzenia rekolekcji, zwłaszcza rekolekcji kapłańskich, w kraju i za granicą.

Dorobek naukowy

Opublikował wiele artykułów i recenzji naukowych. Był także autorem bądź redaktorem licznych opracowań o charakterze popularnym, wydanych w formie książkowej lub opublikowanych w czasopismach. Przez wiele lat redagował pismo „Dobry Pasterz” (organ Komisji Episkopatu ds. Duchowieństwa) i „Notitiae Unionis Apostolicae” (organ Unii Apostolskiej Kleru).

W roku 2018 został odznaczony przez Krzyżem Kawalerskim, a w 2024 r. – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2018 r. przyznano mu honorowe obywatelstwo gminy Gózd. W roku 2007 otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Województwa Lubuskiego.

Emerytura

Pod koniec roku 2009, w związku ze zbliżającym się ukończeniem 75. roku życia, złożył – zgodnie z przepisami prawa kanonicznego – rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego. Ojciec Święty Benedykt XVI przedłużył mu wówczas mandat na pełnienie tej posługi w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej do końca 2011 r. 16 stycznia 2012 r., w wieku 77 lat, przeszedł na emeryturę.

W trakcie emerytury nadal czynnie wspomagał najpierw bp. Stefana Regmunta, a później bp. Tadeusza Lityńskiego wizytując parafie, udzielając sakramentu bierzmowania i pełniąc inne posługi biskupie.