W owym czasie pojawił się Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka izajasza, gdy mówi: «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki!»
Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem były szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. A gdy widział, że przychodziło do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im:
«Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, a nie myślcie, że możecie sobie mówić: "Abrahama mamy za ojca", bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma on wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym».
W komentarzu na II Niedzielę Adwentu o. Łukasz Wiśniewski OP proponuje trzy uwagi adwentowe.
- Pierwsza, to jest uwaga dla zabieganych. Słowo Boże rzuca światło na nasze życie - nie tylko słowo Biblii, ale też słowo liturgii - zauważa kaznodzieja, przytaczając tekst dzisiejszej kolekty: "Boże, spraw, aby troski doczesne nie przeszkadzały nam w dążeniu do spotkania z Twoim Synem, ale niech nadprzyrodzona mądrość kształtuje nasze czyny i prowadzi do zjednoczenia z Chrystusem".
- Jest to prośba o nadanie wszystkim naszym troskom i zmartwieniom właściwego kierunku. Do Boga idziemy nie pomino naszych trosk, ani obok nich, ale poprzez nie i dzięki nim - podkreśla dominikanin.
- Druga uwaga jest innej natury. Proroctwo. Dzisiejsza Ewangelia przestawia nam Jana Chrzciciela - proroka. Warto sobie przypomnieć, że każdy z nas, na mocy swojego chrztu, jest prorokiem. A poprzez postać Jana Chrzciciela możemy dzisiaj przypomnieć sobie, kim jesteśmy jako prorocy - zaznacza duchowny.
O. Wiśniewski mówi o dwóch ważnych cechach proroka: wskazywaniu miejsca, gdzie jest Bóg i zarazem pokazywaniu, jak Go spotkać oraz wewnętrznej wolności w mówieniu prawdy i nazywaniu rzeczy po imieniu, przekazywaniu treści niewygodnych - bez uzależnienia od ludzkiej opinii.
- Tylko Ewangelia jest kryterium działaności proroka - akcentuje o. Wiśniewski.
Trzecia adwentowa uwaga, to pustynia. - Jan Chrzciciel głosi na pustyni (...) pustynia to miejsce zmagania o Boga, to symbol umierania mojego duchowego "ja" i poświęcenia się Bogu - stwierdza.
Na koniec kaznodzieja proponuje wiernym modlitwę człowieka pustyni - Karola de Foucauld: "Mój Ojcze, powierzam się Tobie, uczyń ze mną, co zechcesz. Cokolwiek uczynisz ze mną, dziękuję Ci. Jestem gotów na wszystko, przyjmuję wszystko, aby Twoja wola spełniała się we mnie i we wszystkich Twoich stworzeniach. Nie pragnę nic więcej mój Boże. W Twoje ręce powierzam ducha mego, Z całą miłością mojego serca. Kocham Cię i miłość przynagla mnie, by oddać się całkowicie w Twoje ręce, Z nieskończoną ufnością, bo Ty jesteś moim Ojcem".
Komentując dzisiejszą Ewangelię w rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański, Leon XIV mówił - na przykładzie osoby Jana Chrzciciela - iż nasza prawdziwa wielkość oraz głęboka radość leżą na fundamencie świadomości bycia kochanym dzieckiem Boga, nie ma poszukiwaniach ekwiwalentów w postaci imperatywu sukcesu czy pozyskiwania ludzkich względów.
„Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” (Łk 12, 49-50).
