Aleksandra Jakubiak OV: Bój ty się Boga?

Przyznam, że są takie fragmenty Pisma Świętego, które wywołują we mnie jakiś rodzaj strachu, braku wewnętrznego komfortu czy wręcz trwogi. Stanowi to zapewne oznakę tego, że mojemu wewnętrznemu obrazowi Boga wiele brakuje jeszcze do prawdy. No cóż, z pewnością brakuje.
Do takich ustępów Pisma należą w pierwszym rzędzie dzisiejsze, legendarne już słowa Jezusa o podziale na owce i kozły. Kiedy byłam znacznie, znacznie młodsza, małam takie dziecinne powiedzonko: „Boże, do kozłów nie, do kozłów nie”. I kiedy teraz o tym myślę, przychodzi mi do głowy, że nie może być tak, iż kilka zdań z Ewangelii, tak bardzo odbiega od przesłania reszty z nich. Oczywiście, rodzice większości z nas, czasem, gdy nasze zachowanie zaczynało być bardzo dalekie od poprawności, potrafili pogrozić palcem i powiedzieć: „oj, bo zaraz skończy się to płaczem”. Takim pogrożeniem palcem mogłaby zatem być i możliwość usadzenia nas po lewej stronie. Jakoś jednak groźby i strach maluczkich nie idą mi w parze z Chrystusem. Może zatem w naszym myśleniu o clou słów Jezusa istnieje jakiś błąd?
Bać się Boga?
Czy powinniśmy się bać Boga? To zależy zapewne od tego, co rozumiemy pod słowem „bać się”. Jednym z darów Ducha Świętego jest bojaźń Boża, tylko czy owa bojaźń do rzeczywiście, tak często rozumiany pod nią strach przed Bogiem?
Pamiętam, jak wśród osób dorosłych, które współprzygotowywałam kiedyś do bierzmowania, była para narzeczonych - on wierzący, wychowany w rodzinie katolickiej, pragnący ślubu kościelnego i towarzyszący narzeczonej w przygotowaniu do przyjęcia sakramentu, ona świeżo nawrócona, stawiająca pierwsze kroki w Kościele. Oboje młodzi, ładni, sympatyczni, kochający siebie nawzajem i pełni dobrych chęci w zgłębianiu nauki Kościoła, którą w czasie kursu mieli przyswoić, przyjąć, pojąć etc. Cały problem polegał na tym, że to ów narzeczony był w jakimś sensie hamulcowym tej pary w powierzaniu się Bogu. Powodem była wzmiankowana przez niego bojaźń Boża.
Tyle że przecież owa bojaźń nie jest strachem PRZED Bogiem, a jedynie czymś, co dziecko powinno odczuwać w zdrowej relacji z ojcem, czyli szacunkiem i przyjęciem, że tata pewne rzeczy po prostu wie, bo poznał świat pełniej, a także wiara w to, że ów tata chce dla dziecka jak najlepiej. Takiemu tacie dziecko nie powie: „joł ziomek, skiknij po żelki”, nie zignoruje jego słów, nie będzie udawało, że go nie słyszy. Takiemu tacie, dziecko po prostu ufa i przyjmuje a priori, że on nie wykorzysta przysługującej mu pozycji w niecnych celach, a będzie z niej korzystał jedynie dla dobra dziecka i będzie to czynił z miłości do niego.
"Ręce króla leczą"
Dużo dziś mówimy o Chrystusie jako królu. Po ludzku król kojarzy nam się przede wszystkim z władzą i majestatem, ale przecież nie tę stronę królewskości akcentuje Jezus swoim życiem. To, co podkreśla, to braterstwo, przyjaźń, miłość, bliskość, towarzyszenie w słabościach, poszukiwanie zagubionych, wspieranie cierpiących i opuszczonych.
Kiedy myślę o królewskiej misji Chrystusa przychodzi mi na myśl Władca Pierścieni J.R.R. Tolkiena. W filmach Petera Jacksona ten motyw nie wybrzmiał bardzo wyraźnie, ale w książce jest to jedno w podstawowych kryteriów rozpoznania króla przez lud Gondoru - ręce króla leczą. Zanim Aragorn objął władzę, ba, zanim nawet ruszył z armią na Saurona, przekradał się do miasta, by kłaść ręce na chorych fizycznie i duchowo. Takim królem jest Chrystus. Władcą, który nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi ledwo tlącego się knotka.
O pszenicy i kąkolu
Z jakiegoś wewnętrznego przynaglenia w tym roku fragment Ewangelii, czytany dziś w czasie liturgii, koresponduje mi z przypowieścią o kąkolu. Tam to Jezus mówi o polu pszenicy, w które wdał się chwast i którego mądry gospodarz nie chce wyrywać, póki rośliny dojrzewają i rosną, i dopiero przy żniwach zostaną one oddzielone a ów chwast pójdzie na spalenie. Oba te fragmenty, co prawda w inny sposób, mówią jednak o podobnej rzeczywistości - że linia spotkania pszenicy i kąkolu, owiec i kozłów przebiega nie między nawami kościoła, ale w ludzkim sercu. A Bóg bardzo cierpliwie korzenie zła i dobra rozplątuje, by nie stracić nic z siebie w człowieku.
Rany wstydu za siebie
Król pragnie byśmy dali Mu dotknąć swoich ran, a te rany to nie tylko miejsca bolesne zadane przez innych, to także znacznie trudniejsze do ujawnienia rany wstydu z powodu własnej niemocy, braku wrażliwości, egoizmu, grzechu zaniechania. Tak, to zaniechanie boli często mocniej niż uczynione zło.
My wewnątrz nie jesteśmy jednorodni. Mamy miejsca większej i mniejszej wrażliwości. Mamy okresy otwierania na miłość i kulenia się. Mamy okoliczności, które umiemy przekroczyć i które nas pokonują. Zasadnicza większość z nas jest po troszę i owcą i kozłem. To, co możemy robić, to tylko starać się na tyle, na ile w danym czasie jesteśmy zdolni i pragnąć miłości caritas, jako celu podejmowanych starań oraz tego, by zbawienie stało się kiedyś udziałem wszystkich, nawet najbardziej pogubionych.
Czyny miłosierdzia co do duszy
To ostatnie nasuwa mi bardzo bolesny temat - kwestię, która uderzyła mnie po sercu w ostatnich dniach, czyli sprawę zmarłego zamachowca Michała Oksińskiego. Człowiek ten dopuścił się wielkiego zła, zabił, najprawdopodobniej z całkowicie zimną krwią, masę niewinnych osób. Ludzie, którym miłości brakowało tak bardzo, są tymi, którzy wydają się być najsłabszymi dla Królestwa Niebieskiego. I za takich duchowo najsłabszych, których zbawienie może być, przynajmniej w orbicie naszej ludzkiej logiki, najbardziej zagrożone, winniśmy się modlić najżarliwiej i czynimy to powtarzając: „szczególnie za tych, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”. Tymczasem w kraju katolickim, katolicka parafia musi kierować do katolickich wiernych oficjalne oświadczenie, w którym TŁUMACZY SIĘ im [sic!] z intencji modlitewnej za tego najsłabszego duchowo. Przyznam, że wywołało to we mnie szok.
Co poszło nie tak, że jako wspólnota odmawiamy jakiemukolwiek człowiekowi życzenia zbawienia? To jakby dyktować Bogu, z kim nie chcemy znaleźć się w niebie. To nie jest bezpieczna duchowo droga, a przede wszystkim to upominanie się o wyłączenie ze wspólnoty Bożego dziecka, które ów Bóg kocha i którego szukał, jak zgubionej owcy. Tu nie chodzi o wybielanie czynów, żadną miarą, tu chodzi o przyjęcie do wiadomości, że Bóg kocha grzesznika i ewentualne potępienie jest dla Niego ciosem. A po drugie, to uciekanie od świadomości, że jesteśmy wspólnotą, rodziną i poprzez to, chciał czy nie chciał, nosimy nawzajem swoje krzyże. Odrywanie się i przyjmowanie postawy typu „moja chata z kraja” to nie jest logika funkcjonowania Kościoła, jako ludu Bożego. Taka modlitwa za potrzebującego też jest formą „dania jeść i dania pić”.
W rodzinie mamy i tych, z których jesteśmy dumni - mędrców, herosów, duchowych nauczycieli, i tych, którzy są trudni np. wujka erotomana-gawędziarza oraz szowinistę, agresywnego brata, ciotkę alkoholiczkę itd. Pytanie, które powinniśmy sobie stawiać, to kim my sami w tej rodzinie jesteśmy? Przecież tak często ta odpowiedź wcale nie jest peanem, przynajmniej w moim przypadku.
Wiedzieć, kiedy zamilknąć
Jezus, który mówi, że nie przyszedł potępić i pyta, kto niby ustanowił go sędzią, jest także tym, który mówi o sądzie ostatecznym, który dotyka duszy każdego z nas. Te parę refleksji, które dla mnie z tego wynikają, tutaj zapisałam, ale z całym bagażem płynącym z dzisiejszych słów Pana nas zostawiam, bo czasem nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich; czasem głos trzeba zostawić Bogu do wybrzmienia w każdym z nas z osobna; czasem to, co możemy, to tylko uznanie, że nie ma prostych odpowiedzi na trudne pytania, a złożoność serca człowieka często prosta nie jest, oraz to, że do nas należeć może tylko odnalezienie pytań, pozostawienie ich i słuchanie. Zwłaszcza w sytuacjach mierzenia się takimi częściami siebie, w które powbijane są ościenie, których się wstydzimy, własnych zaniechań i zaniedbań, chwil, gdy stajemy oko w oko z lękami, z paraliżującymi wydarzeniami z przeszłości, z którymi, mimo chęci, nie dajemy sobie rady. Zostańmy z tym wszystkim w sercu, które od przytłoczenia zacznie ewoluować w adwent, w oczekiwanie.
Tagi
Komentarze
Ewangelia na Uroczystość Chrystusa Króla z komentarzem [video]
[Tylko u nas] Aleksandra Jakubiak OV: Pomiędzy owcą a kozłem

W Ewangelii i Talmudzie Bóg uczy nas miłosierdzia w praktyce

Ewangelia na Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata z komentarzem [video]
Franciszek w Asti: Spójrzmy na Jezusa, by królować wraz z Nim










