Amb. Mosbacher: "Zdecydowanie wspieramy Inicjatywę Trójmorza."

Sojusz Północnoatlantycki wchodzi właśnie w fazę najgłębszej transformacji od zakończenia zimnej wojny, a motorem tych zmian jest twardy realizm nowej amerykańskiej administracji pod wodzą prezydenta Donalda Trumpa. Choć zachodnioeuropejskie salony z przerażeniem i poczuciem „smagnięcia biczem” reagują na zapowiedzi rewizji stacjonowania wojsk USA na Starym Kontynencie, dla Polski to nie kryzys, lecz dziejowa szansa. Amerykański sekretarz obrony, Pete Hegseth, podczas czerwcowego spotkania ministrów obrony w Brukseli ogłosił oficjalny start budowy struktur określanych jako „NATO 3.0”. To jasny sygnał: Waszyngton przestaje tolerować pasażerów na gapę kierujących się klimatyczną ideologią kosztem realnej obronności. W tej nowej, opartej na twardej sile i odpowiedzialności architekturze bezpieczeństwa, Polska – wydająca blisko 4,7% PKB na zbrojenia i budująca najsilniejszą armię lądową w Europie – staje się dla Stanów Zjednoczonych kluczowym i najbardziej wiarygodnym partnerem strategicznym na kontynencie.

Delegacja Iranu opuściła miejsce rozmów z przedstawicielami USA, które odbywały się w niedzielę w szwajcarskim kurorcie Buergenstock po tym, jak amerykański prezydent Donald Trump opublikował wpis, w który zagroził wznowieniem ataków na Iran – podała irańska agencja IRNA, cytowana przez AFP.

Prezydent USA Donald Trump zagroził w niedzielę, że powróci do ataków na Iran, jeśli kraj ten nie powstrzyma Hezbollahu. Groźba została wystosowana w sytuacji, kiedy w Szwajcarii trwa spotkanie delegacji USA i Iranu.

Negocjacje między przedstawicielami Stanów Zjednoczonych a Iranu w sprawie zakończenia wojny na Bliskim Wschodzie rozpoczęły się w kurorcie Buergenstock w Szwajcarii – podało w niedzielę katarskie MSZ, cytowane przez AFP. Katar jest, obok Pakistanu, jednym z mediatorów rozmów.

Anne Applebaum, żona ministra Radosława Sikorskiego i dumna reprezentantka liberalnej międzynarodówki, wygłosiła niedawno w Wiedniu wiekopomne przemówienie dla Europy. Ogłosiła w nim nadejście długo wyczekiwanego „europejskiego momentu”: szansy na strategiczną autonomię Unii Europejskiej.