Szukaj
Konto

Magdalena Okraska: Żałoba po utracie świata, który znamy

Magdalena Okraska: Żałoba po utracie świata, który znamy
Źródło: Tygodnik Solidarność | Autor: Barbara Sadowska | Licencja: Tygodnik Solidarność | Magdalena Okraska
Masakra w Krakowie żyje już własnym życiem i zaczęła służyć wielu społecznym celom. Lewica i prawica przerzucają się opiniami i podejrzeniami co do poglądów sprawcy strzelaniny. Sama sprawa służy przeciąganiu politycznej liny. Jak każda tragedia, ta także (chwilowo) zjednoczyła Polaków. Wprowadzono żałobę narodową, organizowane są marsze milczenia. W cieple zniczy grzeje się ten i ów. Spieramy się, czy policji było za dużo, czy za mało.
Co musisz wiedzieć:
  • Masakra w Krakowie szybko stała się przedmiotem politycznych sporów i prób wykorzystania tragedii.
  • Atak podważył poczucie bezpieczeństwa Polaków.
  • Autorka przewiduje, że po krótkim okresie solidarności nastąpi powrót do politycznych oskarżeń.

Tymczasem pierwszy odruch reakcji na takie wydarzenie to czysty zwierzęcy strach. Potem – szacunki i wsteczne obawy. „Miałem właśnie jechać do Krakowa”, „Co by było, gdybym wyszedł z domu pół godziny wcześniej?”, „Każdemu to mogło się przydarzyć”. Tak, pierwotny strach przed faktem, że w takiej sytuacji nie liczymy się MY, że stajemy się po prostu ruchomą tarczą dla strzelca, jest dojmujący. Jest też całkowicie naturalny. To żałoba po utracie świata, jaki znamy – swojskiego, bezpiecznego. Po Polsce, w której „takie rzeczy po prostu się nie zdarzają”.

Dalsza część artykułu przeznaczona jest dla osób z subskrypcją premium

Jak każda poważna sprawa ta także stanie się osią medialnego i społecznego sporu. O posiadanie broni (czy gdyby ofiary z Rynku w Krakowie posiadały broń, zginęłoby mniej czy więcej ludzi?), o pochodzenie i poglądy sprawcy masakry (wielu z zapartym tchem oczekiwało, czy nie okaże się niebiały), o rolę i reakcję służb oraz mediów. Niektórzy skupiają się na tym, że atakujący to mężczyzna i na implikacjach tego faktu (który jest oczywiście istotny – mężczyźni to sprawcy ogromnej większości tego rodzaju zbrodni). Głównie jednak obawiamy się tego, co będzie dalej. Z naszej rzeczywistości wyciągnięto bezpieczniki. „Można” atakować nożem i bronią palną skupiska ludzkie. „Udaje się”. Przełamano kolejne tabu.

Co teraz? Popadniemy w fazę kolejnych traum odmierzanych tragediami, między którymi będziemy stawać na nogi i wzajemnie się wspierać? Pewne jest, że będziemy się nawzajem winić. Politycznie, organizacyjnie, prywatnie i służbowo. Nie uda się bowiem powidoków tragedii w Krakowie osnuć wobec wspólnego wroga („ciapatego”, Ukraińca, Rosjanina), a więc obarczyć odpowiedzialnością za przemoc i nienawiść INNYCH. Nie da się zatem stworzyć wokół tej sprawy wspólnego frontu, w którym byłoby od razu wiadomo, kogo nienawidzić.

Teraz nastąpi śledztwo, które niewiele wykaże – ewentualnie obostrzenia, o których szybko zapomnimy, bo Polakiem strach i obawa powodują na krótko. Wrócimy w swoje zwykłe koleiny, może z poczuciem, że odebrano nam jakąś dozę niewinności w pozornym zjednoczeniu, które zaraz pęknie.

[Sekcja "Co musisz wiedzieć" pochodzi od redakcji]

Komentarzy: 0
Data publikacji: 17.11.2026 06:00
Źródło: Tygodnik Solidarność 46/2026, oprac. Ludwik Pęzioł