Rafał Woś: Trwa jesień rządów Donalda Tuska

- „Jesień średniowiecza” Huizingi stała się w Polsce popularną metaforą schyłku, kryzysu i wielkiej historycznej zmiany.
- Autor porównuje obecną sytuację polityczną do jesieni rządu Donalda Tuska.
- Kryzys polskiego ładu konstytucyjnego i próby ustanowienia „dyktatury z dykty” autor postrzega jako zapowiedź nowego politycznego początku
W tamtej książce widzimy agonię i schyłek. To koniec starego średniowiecznego świata. Jest to bardzo efektowne widowisko, bo stare bynajmniej nie odchodzi w milczeniu. Przeciwnie. Jesień średniowiecza była czasem napięć oraz niepokojów. Wielkich słów, wybujałych deklaracji, a nawet ostrej makabry. Tamto rozedrganie niczego jednak nie zmieniło, bo i zmienić nie mogło. Stare w końcu odeszło, a w jego miejsce przyszło nowe.
Ale przecież u nas w Polsce na tej wyrafinowanej metaforze wielkiej historycznej zmiany kariera „jesieni średniowiecza” się nie kończy. U nas częścią naszej polskiej kultury popularnej jest przecież jeszcze dialog z „Pulp Fiction” o robieniu komuś z „d… jesieni średniowiecza” właśnie. Piękne i erudycyjne zapożyczenie ze skarbczyka literatury przypisywane polskiej tłumaczce list dialogowych do filmu Quentina Tarantino Elżbiecie Gałązce-Salamon, powtórzone potem w kultowej komedii „Chłopaki nie płaczą” i dalej w niezliczonej liczbie kontekstów.
Nowy początek
Co znaczy zrobić komuś z d… jesień średniowiecza, tłumaczyć nie zamierzam, bo każdy wie, o co chodzi. Chciałbym tylko dodać, że w Polsce też mamy teraz jesień. Nie tylko kalendarzową. Trwa także jesień rządu Donalda Tuska i jesień polskiego premiera (oraz jego najbliższego otoczenia) jako profesjonalnych polityków. To, co ta ekipa wyczynia z polską demokracją, nie pozostawia wątpliwości, że i tu mamy do czynienia z jesienią. Jesienią panującego w Polsce ładu konstytucyjnego i ustroju politycznego. Przebieg tego procesu wytyczany jest rytmem kolejnych uderzeń władzy w opozycję parlamentarną i pozaparlamentarną. W niezależne od władzy media, niepokornych obywateli, w prezydenta, trybunały oraz sądy. Słowem we wszystkie instytucje życia społecznego, które nie chcą ugiąć karku przed wolą polskiego premiera oraz jego świty – domagających się już otwarcie dyktatorskiej w zasadzie wszechwładzy.
My zaś zachęcamy, żeby nie widzieć w tej jesieni absolutnego końca. Ta jesień to jest już w zasadzie oczywista zapowiedź nowego początku. Już po tej próbie ustanowienia w Polsce dyktatury z dykty.
[Tytuł, śródtytuł i sekcja "Co musisz wiedzieć" pochodzą od redakcji]






