Cezary Krysztopa: Nie lubię jesieni

„Moja droga jesieni, z Tobą jest jak w raju. Lecz przyjdź, kiedy trzeba, a nie, kur…czę, w maju” – głosiła treść popularnego mema odnoszącego się do polskiej pogody ostatnich lat.

PiS wiele zrobiło, aby sukces przedsiębiorcy owiany został mgiełką zawiści, natomiast branie od państwa uwolnione zostało od stygmatyzacji rodem z lat 90. Cóż, bliżej mi do Adama Smitha, XVIII-wiecznego liberała i teologa, niż do Jarosława Kaczyńskiego. Jak pisał ten pierwszy: „Człowiek prawie ciągle potrzebuje pomocy swych bliźnich i na próżno szukałby jej jedynie w ich życzliwości. Jest bardziej prawdopodobne, że nakłoni ich do pomocy, gdy potrafi przemówić do ich egoizmu i pokazać im, że jest dla nich samych korzystne, by zrobili to, czego od nich żąda”.

Jak pisze „Forbes”, klasa średnia jednej rzeczy obawia się bardziej niż zubożenia. To utrata prestiżu, czyli poczucia (i bycia traktowanym przez innych w ten sposób), jakby zajmowało się wysokie miejsce na drabinie społecznej.

Jest przełom, proszę Szanownych Państwa. No, może jeszcze nie przełom, może myślę trochę życzeniowo, może jest to zaledwie jaskółka, niemniej zawsze. Może oni zajmą się sobą i nam, obywatelom, dadzą trochę spokoju? Na razie zaczęli policjanci. Otóż policjanci pobili się publicznie sami ze sobą, siebie zaczęli pałować, siebie wyzywać oraz uwłaczać sobie nawzajem, dając w ten sposób trochę odetchnąć obywatelom. „Policjant pobity przez policjanta to jeden obywatel pobity mniej!”. Ja tu widzę wielobranżowo-państwowy potencjał!

Jest coś z cudu w tym, że sondy kosmiczne Voyager 1 i Voyager 2 (Podróżnik), wysłane w kosmos w latach 70. ubiegłego wieku, czyli prawie już 50 lat temu, nadal funkcjonują. Pierwotnie program, w którym uczestniczyły sondy, miał służyć badaniu Jowisza i Saturna. Tymczasem pierwsza z nich przekroczy niedługo barierę odległości jednego dnia świetlnego od Ziemi. I nadal nadają.