Rafał Woś: Marsz musi być rekordowo liczny i głośny

W 1992 roku w finałach NBA chicagowskie Byki rozniosły w proch drużynę Portland Trail Blazers. Największy gracz w historii amerykańskiej koszykówki Michael Jordan grał wtedy – zdaniem wielu – swoje mecze życia. W pierwszym spotkaniu rzucił 39 punktów. W drugim niewiarygodne 50. W kolejnych jeszcze 46, 32 i 33. Obrazki MJ-a rzucającego (i trafiającego) z każdej, nawet najbardziej niewiarygodnej pozycji na zawsze weszły do historii sportu. I są tam do dziś. 

Pamiętam, jak po latach widziałem jakiś wywiad, w którym Jordan wspominał tamte mecze. Mówił (odtwarzam z pamięci) mniej więcej tak:

„Wydawało mi się, że obręcz kosza w jakiś magiczny sposób się po prostu powiększyła do monstrualnych rozmiarów. Nie było takiej możliwości, żebym do niej nie trafił”.

Tamte słowa Jordana poruszają mnie do dziś. A to dlatego, że wydają mi się szczerze prawdziwe. Jordan nie bujał z tą wielką obręczą. Są w życiu takie chwile, gdy człowiek staje wobec najtrudniejszego zadania i nagle wszystko… doskonale się układa. Do tego stopnia, że samo zadanie – jeszcze kilka chwil wcześniej majaczące gdzieś w oddali za mgłą niemożliwości – jest teraz (i często tylko na tę jedną chwilę) dziecinnie proste. Jak gdyby wszystko, co do tej pory robiliśmy, wszystkie zdobywane dotąd kompetencje gromadzone były właśnie po to, by można ich było użyć tu i teraz. Nie za rok, nie kiedyś i nie być może. Teraz i tu. Z łatwością. Jak gdyby od niechcenia. W sposób oczywisty.

Wiadomość do rządzących

Czy tegoroczny 11 listopada będzie takim właśnie momentem? Czy będziemy po latach wspominali, że wszystkie dotychczasowe Marsze Niepodległości były jedynie przygotowaniem pod TEN MARSZ roku 2026?

Jak dotąd zdarzenia układają się w ciekawy scenariusz. Październikowy zamach stanu przeprowadzony przez rząd Donalda Tuska zaktywizował środowiska patriotyczne na niespotykaną od dawna skalę. Zjednoczył także polityczną opozycję przez wiele miesięcy zajętą raczej celebrowaniem dzielących ją różnic. Nocny powrót prezydenta Karola Nawrockiego i jego brawurowe wejście do budynku przy Alei Szucha pokazały, że choć rząd ma w ręku aparat przymusu państwowego, to jego siła oraz sprawczość mają jednak faktyczne granice.

Do tego jeszcze nadchodzi 11 listopada. Data dla Polaków święta. A za sprawą Marszu Niepodległości od lat także moment na przypominanie rządzącemu establishmentowi, że naród cały czas patrzy, czy „niepodległość” nie zmieniła się w pusty, martwy slogan. W tym roku to sprawdzenie powinno być wyjątkowo dogłębne. Aby to się udało, ten Marsz musi być rekordowo liczny i głośny. Także z tego powodu, że będzie bezpośrednią wiadomością wysłaną do rządzących. Chodzi o pokazanie im, że nie mogą wszystkiego.

Nawet jeśli wydaje im się, że mogą. Zwłaszcza jeżeli tak im się wydaje.

[Tytuł, śródtytuł i sekcja "Co musisz wiedzieć" pochodzą od redakcji]