Krytyka świętego spokoju

- Autor przestrzega opozycję przed udziałem w pozorowanych rozmowach z rządem, które mają uśpić społeczne nastroje i pozwolić władzy utrwalić bezprawnie przejęte instytucje.
- Propaganda „świętego spokoju” i straszenie polaryzacją służą przede wszystkim obronie status quo oraz interesów elit.
- Opozycja powinna odrzucić polityczną grę Donalda Tuska, podtrzymać mobilizację społeczną i skoncentrować się na walce o zmianę władzy.
Na zamach stanu Donalda Tuska opozycja zareagowała dwojako. Pierwsza jej część – bojowo. Nie wolno pozwalać, by siłą i wbrew prawu przejmowano instytucje. Trzeba walczyć, uświadamiać społeczeństwu, co się stało, i utrudniać uzurpatorom życie, bo bierność oznacza przyzwolenie na dalsze bezprawie. Druga część kontestuje taki sposób działania i przekonuje: zabawa w „odbijanego” z Trybunałem nie może przecież trwać wiecznie. Trzeba usiąść do stołu i pertraktować, by rozwiązać sprawę w sposób akceptowalny dla wszystkich. A zresztą – Polacy są już zmęczeni tą całą wojną.
O! I właśnie ten wątek „zmęczonych Polaków” warto rozwinąć.
Drogi czytelniku
Właśnie czytasz artykuł. PREMIUM - treść o pogłębionej wartości merytorycznej i opiniotwórczej. By przeczytać go w całości wystarczy, że założysz BEZPŁATNE konto czytelnika Tygodnika Solidarność. Do założenia konta wystarczy adres e-mail.






