Szukaj
Konto

„Jak owce między wilki, na pracę bez nagrody…”

„Jak owce między wilki, na pracę bez nagrody…”
Źródło: Tygodnik Solidarność | Autor: Krzysztof Karnkowski | Licencja: Tygodnik Solidarność | Ilustracja Krzysztofa Karnkowskiego do tekstu Agnieszki Żurek nt. powołania kapłańskiego
„List do młodego księdza” autorstwa ks. Jerzego Szymika oraz oświadczenie ks. Rafała Główczyńskiego znanego jako „Ksiądz z osiedla” wywołały dyskusję, której oś można sprowadzić do kwestii fundamentalnej: czy ksiądz to zawód, czy powołanie?
Co musisz wiedzieć:
  • W tekście „Jak owce między wilki, na pracę bez nagrody…” Agnieszka Żurek podejmuje refleksję nad współczesnym rozumieniem istoty powołania kapłańskiego.
  • Punktami wyjścia do rozważań stały się dwie głośne wypowiedzi duszpasterzy opublikowane w ostatnich tygodniach – „List do młodego księdza” autorstwa ks. Jerzego Szymika oraz oświadczenie złożone przez ks. Rafała Główczyńskiego znanego jako „Ksiądz z osiedla”.

Z wiary i krwi

Do ludzi obojętnych, na pracę bez nagrody, oto jestem, poślij mnie. Jak owce między wilki, na walkę z panem świata, oto jestem, poślij mnie

– głoszą słowa piosenki autorstwa brazylijskiego księdza i muzyka José Fernandesa de Oliveira.

W powyższym cytacie zawiera się istota powołania kapłańskiego, które nierozerwalnie wiąże się z krzyżem, tajemnicą, ofiarą i walką. „Alter Christus” (drugi Chrystus) to tradycyjne określenie roli kapłana w Kościele katolickim.

Tego problemu dotknął niedawno ks. Jerzy Szymik, teolog, duszpasterz i poeta, kiedy opublikował w tygodniku „Gość Niedzielny” z 25 października br. felieton pt. „List do młodego księdza”.

Piszę do Ciebie jak do młodszego brata: ze świadomością przewagi (doświadczenia) i braku (ten czas jest znacznie bardziej Twój niż mój, obracasz się w nim z naturalną swobodą – ja nie). Bez pozy zgreda, co ci mogę dać, jeśli nie braterstwo i odrobinę branżowego doświadczenia? Zależy mi na Tobie, na tym, by Ci się życie powiodło. Obchodzisz mnie

– zaczął swój list ks. Szymik.

Najważniejsze: jestem dumny z Ciebie, z tego, co zrobiłeś i robisz ze swoim życiem, rozdając je Bogu i ludziom, bez tego zachłannego strzeżenia go dla siebie, tak charakterystycznego dla współczesności. Wiem, że nieraz słyszysz wyp…, w różnych formach, pod Twoim i Twego powołania adresem. Lecz jest znacznie więcej takich, którym patrząc na Ciebie, chce się żyć i wierzyć. Wiedz o tym. Po to piszę

– zapewnił. Kapłan podzielił się kilkoma radami. Pierwsza z nich dotyczyła przygotowywania niedzielnych homilii, które powinny w jego opinii być owocem własnych przeżyć, przemyśleń i modlitewnych refleksji wygłaszających je księży.

Pracuj cały tydzień nad niedzielnym kazaniem. Nie korzystaj z internetowych gotowców. Być głosem dla Słowa to szczyt tego, co robisz. Jąkaj się, ale niech to jest z Twoich bebechów, trzewi, z Twojej wiary i krwi. Tylko tak się dojrzewa jako ksiądz i mężczyzna. Nie próbuj w drobnych odzyskać tego, co dałeś Bogu w grubej walucie

– zaapelował ks. Szymik.

„To metafora, ale jeśli jesteśmy przy pieniądzach: nie poświęcaj zbyt dużo uwagi kasie. Uczył BXVI, «że gdy posługuję się pieniądzem, jestem zawsze na niebezpiecznym terenie, na którym władza bożka skacze na mnie jak dzikie zwierzę, stara się mnie złapać w swoje szpony i wciągnąć w służbę dla siebie, tak bym był jej poddany i uznał tego bożka za właściwego boga mego życia»” – dodał.

Kapłan zaapelował do młodszych współbraci, aby strzegli się cynizmu, nazywając go bronią tchórzów. „Nie zarażaj frustracją i goryczą ani owiec, ani towarzyszy broni. Cierpienie jest dla Ciebie, miłość dla owiec – cokolwiek na ten temat myśli współczesna kultura terapeutyczna. Taka jest prawda pasterza. Że tak się nie da żyć? Jezus tak żył” – przypomniał.

Kultura terapeutyczna

Te właśnie słowa wywołały największą medialną burzę, także wśród księży. Niektórzy uznali je za przejaw staroświeckiej mentalności, inni za bezduszność. Na szczęście było także wielu kapłanów, którzy przyjęli je pozytywnie jako ważny głos przypominający im o istocie ich powołania.

Nie dostrzegam sprzeczności pomiędzy treścią listu ks. Szymika a prawem księży do przeżywania kryzysów emocjonalnych czy do korzystania z terapii. W mojej opinii kapłan zwrócił po prostu uwagę na istotną różnicę pomiędzy traktowaniem narzędzi psychologicznych jako środka do celu, czyli do lepszego funkcjonowania, rozwoju, zdrowia czy przezwyciężenia kryzysu, a „kulturą terapeutyczną”, która mami człowieka utopijnymi wizjami osiągnięcia stanu nirwany i przezwyciężenia cierpienia
bądź posiadania niemal boskiego poziomu kontroli nad sobą i nad otaczającą nas rzeczywistością.

Zwrócenie uwagi na ten problem wydaje mi się słuszne, ponieważ bez przyjęcia tajemnicy krzyża, czyli prawdy o tym, że każde ludzkie życie niesie ze sobą pewną dozę cierpienia, a także prawdy o ludzkiej niedoskonałości, która nie przeszkadza działać Bogu poprzez człowieka, wielu młodych księży (i chrześcijan w ogóle) może zostać uwięzionych w pułapce lęku, bierności, osamotnienia i wiecznego poczucia własnej słabości.

Ksiądz Szymik przypomina to, o czym pisał św. Paweł: „Moc w słabości się doskonali”. Ludzka słabość nie stanowi przeszkody dla działania łaski Bożej. Przeszkodę może stanowić ludzkie poczucie nieomylności, samowystarczalności oraz iluzja kontroli. 

Drogi czytelniku

Właśnie czytasz artykuł. PREMIUM - treść o pogłębionej wartości merytorycznej i opiniotwórczej. By przeczytać go w całości wystarczy, że założysz BEZPŁATNE konto czytelnika Tygodnika Solidarność. Do założenia konta wystarczy adres e-mail.

Komentarzy: 0
Data publikacji: 17.11.2026 06:00
Źródło: Tygodnik Solidarność