Piotr Skwieciński: Biedny Hamlet patrzy na dzika

W Roku Pańskim 2015, tuż przed wyborami, rządząca koalicja, ta sama, co teraz, przerażona perspektywą powstania Sejmu z prawicową większością, rzutem na taśmę wybrała sobie na zapas sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Było to bezprawie, tak zresztą szybko uznał TK jeszcze pod wodzą Andrzeja Rzeplińskiego.

Latem trochę się uspokoiło. Zwolnienia z pracy trwały nadal, a bezrobocie nie malało, choć powinno w okresie pełnym prac sezonowych. Ale przynajmniej nie słyszeliśmy co chwilę o zwolnieniach grupowych.

Mija 87 lat od agresji ZSRS na Polskę, która określana jest często mianem IV rozbioru Polski. Wydaje się jednak, że zarówno ona, jak i jej następstwa są nieco mniej obecne w powszechnej świadomości historycznej w porównaniu do 1 września i okupacji niemieckiej. Warto to zmieniać.

Jak pisze „Forbes”, klasa średnia jednej rzeczy obawia się bardziej niż zubożenia. To utrata prestiżu, czyli poczucia (i bycia traktowanym przez innych w ten sposób), jakby zajmowało się wysokie miejsce na drabinie społecznej.

Jest przełom, proszę Szanownych Państwa. No, może jeszcze nie przełom, może myślę trochę życzeniowo, może jest to zaledwie jaskółka, niemniej zawsze. Może oni zajmą się sobą i nam, obywatelom, dadzą trochę spokoju? Na razie zaczęli policjanci. Otóż policjanci pobili się publicznie sami ze sobą, siebie zaczęli pałować, siebie wyzywać oraz uwłaczać sobie nawzajem, dając w ten sposób trochę odetchnąć obywatelom. „Policjant pobity przez policjanta to jeden obywatel pobity mniej!”. Ja tu widzę wielobranżowo-państwowy potencjał!