Ciężkie powieki i zmęczone spojrzenie. Dlaczego oczy dodają nam lat?

Skąd się bierze wrażenie ciągłego zmęczenia?

Zaczyna się niewinnie. Kreska na powiece rozjeżdża się inaczej niż kiedyś, cień zbiera się w załamaniu, którego wcześniej nie było, a ulubione okulary zaczynają odbijać się na skórze mocniej niż rok temu. Ktoś na wspólnym zdjęciu wygląda na wypoczętego, a my obok jakby po nieprzespanej nocy, choć spaliśmy tyle samo. To spojrzenie, nie zmarszczki, najczęściej zdradza wiek, bo oczy przyciągają wzrok rozmówcy jako pierwsze.

Problem dotyczy kobiet i mężczyzn podobnie, tyle że panowie zauważają go później, bo rzadziej przyglądają się powiekom w lustrze. U jednych nadmiar skóry opada na rzęsy i zawęża pole widzenia, przez co pod koniec dnia oczy szybciej się męczą przy czytaniu czy prowadzeniu auta. U innych dochodzi opuchlizna albo worki pod oczami, które zmieniają się w ciągu dnia. Samopoczucie bywa świetne, a twarz mówi coś innego, i to właśnie ten rozjazd między tym, jak się czujemy, a tym, co widać, bywa najbardziej frustrujący.

Dlaczego powieka opada z wiekiem?

Skóra powiek jest najcieńsza na całym ciele i pierwsza traci jędrność. Z czasem ubywa kolagenu i elastyny, więzadła podtrzymujące tkanki wiotczeją, a poduszki tłuszczowe wokół oka przemieszczają się i uwypuklają. Do tego dochodzi grawitacja i kilkanaście tysięcy mrugnięć dziennie, które przez dekady robią swoje. Efekt narasta stopniowo, dlatego trudno wskazać moment, w którym powieka naprawdę opadła, a wiele osób orientuje się dopiero, gdy zaczyna nawykowo unosić brwi, żeby szerzej otworzyć oko.

Sporo zależy od genów. Jeśli u rodziców powieki opadały wcześnie, jest szansa, że u nas będzie podobnie, niezależnie od pielęgnacji. Rolę gra też słońce, palenie, przewlekłe zmęczenie, niedoczynność tarczycy i nawyk pocierania oczu. Warto rozróżnić dwie sytuacje: opadanie samej skóry oraz opadanie całej powieki od strony mięśnia, czyli ptozę, która wymaga innego postępowania. Kiedy nadmiar skóry albo przemieszczony tłuszcz zmienia kształt oka, korektą zajmuje się już chirurgia plastyczna, bo kosmetyka sięga tylko powierzchni i nie napina tkanek głębiej.

Co pomaga na co dzień?

Na wczesnym etapie da się sporo poprawić bez gabinetu zabiegowego. Dobrze przespana noc, mniej soli wieczorem, chłodne okłady rano i krem z odpowiednimi składnikami potrafią zmniejszyć opuchliznę i dodać skórze napięcia. Makijaż też robi swoje, jeśli rozjaśnić wewnętrzny kącik i unieść linię brwi. Te metody działają na wodę, cień i przejściowy obrzęk, ale mają swój sufit: kiedy problemem staje się nadmiar skóry, a nie zatrzymany płyn, trwałą zmianę daje dopiero blefaroplastyka. Zanim jednak dojdzie do takiej decyzji, warto wyczerpać domowy repertuar:

• sen i nawodnienie w ciągu dnia, mniej słonych potraw na kolację,
• chłodne okłady albo schłodzone łyżeczki na poranną opuchliznę,
• krem pod oczy z retinolem, peptydami lub kofeiną, stosowany regularnie przez kilka tygodni,
• ochrona przeciwsłoneczna, bo słońce przyspiesza wiotczenie cienkiej skóry powiek,
• makijaż rozświetlający kącik oka i optycznie unoszący powiekę,
• kontrola tarczycy i ciśnienia, jeśli opuchlizna pojawia się nagle.

Kiedy konieczny jest zabieg?

Plastyka powiek polega na usunięciu nadmiaru skóry, a czasem tłuszczu, przez cięcie ukryte w naturalnej bruździe powieki górnej lub tuż pod rzęsami przy powiece dolnej. Blizna z czasem staje się prawie niewidoczna, a efekt utrzymuje się latami, choć skóra nadal się starzeje w swoim tempie. To operacja, z realnym okresem gojenia: przez kilka dni trzeba liczyć się z obrzękiem i siniakami, szwy schodzą zwykle po tygodniu, a pełny rezultat widać po paru tygodniach. Zabieg ma przeciwwskazania, między innymi zespół suchego oka, niektóre choroby tarczycy, cukrzycę czy zaburzenia krzepnięcia, dlatego nie każdy jest kandydatem i część osób odsyła się najpierw do okulisty.

Decyzję najlepiej zacząć od konsultacji, na której chirurg oceni, czy problem leży w skórze, w mięśniu, czy w opadającej brwi, i czy operacja w ogóle jest potrzebna. Bywa, że wystarczy mniej, a czasem lepiej połączyć plastykę powiek z innym zabiegiem, żeby proporcje twarzy się zgadzały. Taką rozmowę bez zobowiązań proponuje między innymi Klinika Ambroziak w Warszawie, gdzie plan dobiera się do konkretnej twarzy, a nie do schematu.