[video] Romuald Szeremietiew o Powstaniu Styczniowym. "Poszli nasi w bój bez broni"?

– Głęboki podział na frakcję konserwatywną i liberalną w Kościele katolickim jest ugruntowany od wielu dziesięcioleci. Warto podkreślić, że podobne podziały istnieją także w innych Kościołach chrześcijańskich. Moment śmierci papieża Benedykta XVI niczego nie zmienia, gdy chodzi o obecną kondycję Kościoła katolickiego – mówi ks. dr hab. Andrzej Kobyliński, prof. UKSW, filozof, kierownik Katedry Etyki na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w rozmowie z Jakubem Pacanem. To właśnie przyszłości Kościoła poświęcony jest najnowszy numer „Tygodnika Solidarność”.

22 stycznia 1863 r. zgodnie z Manifestem Tymczasowego Rządu Narodowego rozpoczął się największy zryw niepodległościowy narodów Rzeczpospolitej w XIX wieku. Datę wyznaczono na 22 stycznia ponieważ 25 stycznia miała się rozpocząć tzw. "branka" mająca wcielać młodzież do carskiego wojska.

Były wiceszef MON Romuald Szeremietiew przypomniał jak wyglądał rozwój technologiczny broni pancernej w okresie międzywojnia.

Żołnierz, aby mógł bronić ojczyzny musi dostać broń. To niby oczywiste, ale w praktyce okazuje się trudne w realizacji. Powstaje bowiem kwestia jaka to ma być broń, ile jej ma być - narzędzie, jakim jest broń, żołnierz ma użyć broniąc ojczyzny i powinna to być obrona skuteczna. Dlatego zanim padnie rozkaz: do boju!, wydający rozkazy powinni ustalić nie tylko zagrożenia, ale też jaki będzie sposób obrony, czyli musi być przyjęta strategia obronności państwa. Wtedy dopiero zastanawiając się jak ją wykonamy należy tworzyć siły zbrojne i je stosownie wyposażyć, uzbroić. Niezależnie jednak od tego jaką strategię przyjmiemy za każdym razem trzeba mieć – działa, czołgi, samoloty, okręty. Ile ich będzie, o tym zdecyduje ustalenie do czego i jak będą użyte w strategii, ale najpierw muszą one po prostu być, rodzaje broni, które wojsko mieć musi zawsze!

Kiedy zajmowałem stanowisko w MON bywałem oficjalnym gościem Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach. Uczestniczyłem też w przyjęciach organizowanych dla uczestników tych imprez. Na jednym dostrzegłem wśród gości przedsiębiorcę, o którym było wiadomo, że w PRL zajmował jakieś podrzędne stanowisko w komitecie wojewódzkim PZPR. W pewnym momencie natknąłem się na niego. Widać było, że sporo wypił, chwiał się na nogach. Spojrzał na mnie i wysyczał – ja was nienawidzę. Zdziwiłem się – ma pan własną firmę, jeździ mercedesem, w PRL było biurko w komitecie i jeździł pan "maluchem", skąd więc ta nienawiść? A on wybełkotał – wtedy ja miałem władzę, a pan siedział w więzieniu, a teraz pan jest ministrem, a ja zależę od takich jak pan. Jak widać pieniądze szczęścia mu nie dały, uwięzienie mnie jak najbardziej dawało.